IoT-DoT — eerst de objecten, dan het netwerk.

IoT kwam mijn loopbaan binnen via spoormobiliteit. Bij YPTO, de IT-dochter van de NMBS, heb ik een portefeuille IoT-projecten opgezet en aangestuurd — twee opgeleverde MVP's (slim parkeren, deelsteps aan stations), use cases rond mobility as a service, en een strategie naar een digital twin die sensoren, big data en machine learning verbindt. De rode draad, ook hier: een operationele beslissing — samenstelling van een trein, reizigersinformatie, conditiegebonden onderhoud — koppelen aan een systeem dat ze mogelijk maakt.

Daarna wilde ik weten wat er in de doos zat. Mijn eigen ontwikkelingen leerden me wat integratoren niet vertellen: wat een verbonden object kan wanneer het netwerk er niet is. Van printplaat tot dashboard — ontwerp en productie van printplaten, firmwareprogrammatie, componentarchitectuur, integratie van de elektronica in het object — uiteraard met de hulp van ingenieurs, maar ver genoeg om te ontwerpen, knopen door te hakken en problemen op te lossen.

Wubble is uit die vraag geboren. Het is IoT zonder de I van internet — objecten die met elkaar praten, met of zonder verbinding, en die niet stoppen met werken omdat een operator ze niet langer bedient. Een smartphone zonder simkaart, zonder app, zonder internet, zonder Bluetooth. Ontworpen voor contexten zonder netwerk, opende het een veld dat niets met Afrika te maken heeft en ook geldt in een 5G-wereld vol apps: WubbleSafe voor pakketkluizen, WubbleAccess voor toegangscontrole, WubbleSnow, WubbleLight. De beperking van het begin leverde een eenvoud op die omgevingen met overvloedige infrastructuur kwijt waren.